En mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan...............þegar við komum hingað var ætlunin að dvelja í Danaveldi í a.m.k tvö ár.............en síðan hefur margt breyst. Erla mín fékk gott boð um að taka doktorsnámið sitt á Íslandi og eftir miklar pælingar og vangaveltur ákváðum við að Frónin væri betri kostur fyrir litlu famelíuna. Þannig að nú munum við bæði byrja á fullt í nýjum jobbum, Erla ætlar að hugsa um ólukkumenn í fangelsum meðan ég fer aftur í skemmtanageirann, í þetta sinn á RÚV..............svona erum við nú oft ólík þegar öllu er á botninn hvolft. Svo verður að sjálfsögðu haldið áfram að læra enda hefur þessi dvöl hérna úti einungis elft okkur bæði í þeim efnum.

Þetta ár er búið að vera eitt risastórt ævintýri frá upphafi til enda, enda var tilgangurinn með ferðinni að brjóta upp normið. Tilgangurinn var að finna lykt og bragð sem maður hefur ekki fundið áður og upplifa hluti og tilfinningar sem ekki liggja á lausu án þess að þær séu sóttar heim. Það verður að segjast eins og er, að fara með fjögra manna fjölskyldu í svona ævintýri, þótt það sé dásamlegt, er aðeins þyngra í vöðum heldur en mann grunaði. Þegar ég er að tala um að það sé erftitt þá er ég ekki að tala um það að koma öllu batteríinu af stað, troða öllu í gám, átta sig á hvernig allt  virkar í öðru landi. Nei. Það er frekar það að rífa börnin upp frá sínum stað, þar sem þau eru að njóta sín eins og blóm í eggi.  Hérna er allt sem lítil börn þrá að hafa í kringum sig og Þetta er búið að vera þeirra tími og okkar......

Ýmislegt hefur síðan drifið á okkar daga......

Um páskana fórum við í glæsiferð til Þýskalands með dösku vinafólki okkar og þá sannaðist það að ef maður tímir ekki að borga mikið þá fær maður ekkert. Við fundum íbúð sem kostaði sama og ekki neitt sem var beint fyrir utan skemmtigarðinn Hansepark í þýskalandi, klukkutíma fyrir utan Hamborg. Íbúðin var vægast sagt algjör viðbjóður og varla þverfótað fyrir silfurskottum og öðrum sérkennilegum skordýrum sem lifa í raka og mollu í drauglegum húsakynnum. Þrátt fyrir það var þetta ansi skemmtileg ferð og börnin skemmtu sér dásamlega þrátt fyrir sérkennileg bitför á útlimum eftir einhverjar sóðapöddur úr íbúðinni( þetta var ekki alveg svona slæmt, en samt frekar ógeðslegt ) Hansepark var skemmtilegur garður fyrir börnin og eru þau núna búin að fara í alla helstu skemmtigarða í þýskalandi og Danmörku sem er að sjálfsögðu mikið gleðiefni.

Foreldrar okkar hafa verið mjög duglegir að koma til okkar og þá var alltaf glatt á hjalla og dásamlegt í alla staði enda yndislegt fólk á ferð.  Við erum þeim óendanlega þakklát fyrir alla hjálpina og vinsemdina.

Við höfum einnig verið mjög heppin og fengið til okkar glás af skemmtilegu fólki frá Íslandi og víða enda eigum við dásamlegan hóp vina og kunninga, bæði hér í Danmörku og aðra sem duglegir eru að ferðast.

Það var haldið hérna gríðalega flott útfluttnings party síðustu helgi fyrir alla þá sem búa í götunni okkar. Við sendum út boðskort til allra í götunni og vonuðumst til að sjá flesta en okkur til mikillar undrunar mætti hver einasta hræða og það á slaginu átta eins og fram hafði komið í bréfinu. Þetta fór allt vel af stað og veitt var vel bæði af mat og drykk. Fólkið í götunni er af öllum aldri en ca. helmingurinn kominn yfir 60 árin. Ég veit ekki alveg hverju þau eiga að venjast í drykkju en þau voru eins og kálfar í mysu þegar ég dróg fram rauðvínið og ölið og hafði ég varla undan að hella í glösin. Mitt glas var þar engin undantekning. Þegar líða fór að miðnætti voru  elstu tarfarnir í hjörðinni farnir að ryða á fótunum og  elstu kvígurnar sestar við trogin og byrjaðar að raða í sig öllu því sem tönn á festi við borðið. Þrátt fyrir þetta var ekkert lát á íhellingum í glösin og það var sem hvert glas væri botnlaust. Tarfarnir sem áður ryðuðu á fótunum voru nú orðnir eins og þeir væru blindir á öðru auga. Þeir voru farnir að labba í hringi og hver á móti öðrum. Þegar klukkan sló 2 fór hjörðin að dreifa sér og sumir fóru heim en aðrir sátu sem fastast eins og lög gera ráð fyrir. Um fjögur leytið voru svo allir farnir heim og slökkt var á niðurbrendum kertum við Hálandsvæng 2. Við vorum sátt og sæl með veisluna og sannfærð um að allir hafi verið sáttir og sælir og sofið á sínu fagra fram eftir næsta degi... en það var nú ekki alveg raunin. Brian vinur okkar kom í kaffi til okkar í dag og spurði hvernig heilsan væri eftir partýið og hvort við værum búin að heyra af þeim í 60+ hópnum úr næstu húsum eftir veisluna. Við svöruðum því til að við hefðum ekki heyrt í þeim og þá sprakk hann úr hlátri og sagði okkur seinni hluta sögunar.

Þegar við vorum inni að hella í glösin þá lagði 60+ hópurinn af stað heim til sín viti sínu fær af drykkju. Þau löbbuðu vestur fyrir húsið okkar og ætluðu að stytta sér leið heim, en þau vissu ekki að heimilsfaðirinn ( ég ) var búinn að gyrða fyrir þann veg svo börnin myndu ekki sleppa út á götu. Þau sáu þetta ekki í myrkrinu og löbbuðu öll í gildruna með þeim afleiðingum að þau duttu hvert um annað og ein kellingin handleggsbrotnaði  og fékk glóðurauga á hægra auga ásamt rifu á læri ( grunna þó ). Einn kallinn sat eftir fastur í girðingunni eins og refur í gildru með skrapað hné og tognun á lærvöðva. Við vissum ekki hvort við ættum að hlæja eða gráta og höfum tekið ákvörðun um að halda okkur innandyra þar til við förum svo við þurfum ekki að mæta þeirri með glóðuraugað og gifsið. Við myndum pissa á okkur úr hlátri .............unglingadrykkja hvað er það!

Núna er börnin okkar farin heim til Íslands og leika við hvern sinn fingur austur á Neskaupstað með ömmum sínum og öfum og vita vart af því að við séum til enda fátt eins dásamlegt eins og að vera barn fyrir austan.  Þegar við vorum búin að fá símtalið frá Önnu og Bjössa þess eðlis að börnin væru komin heil á höldnu heim á nes var ekkert annað að gera en að skella á sig góðri lygt, setja hart í hárið og halda af stað í Júróvísion partý til Árhúsa þar sem Íslenskir vinir okkar voru búnir að gera allt klárt fyrir æsi spennandi kvöld.  Partýið var frábært enda ekki við öðru að búast þegar kemur að íslendingum í Júróvision hugleiðingum.

Eftir þetta hefur lítið dregið til tíðinda hjá okkur annað en að pakka og pakka og þrífa og þrífa og reyna að koma öllu í gám sem sendur verður heim á landið fagra.

En hvað bíður okkar heima, himin háir stýrivextir, bullandi verðbólga, ofur hátt bensín og matvælaverð, stór skrítinn borgarstóri, útlenskar glæpaklíkur og svo mætti lengi telja ... Þetta breytir engu máli, maður tekur því bara fagnandi og horfir í það sem mestu máli skiptir...  ísbúðin í Álfheimum, heitu pottarnir,  bæjarins bestu, húsdýragarðurinn (sem eftir allt er í raun mun aðgengilegri og notalegri heldur en þessir risa dýragarðar hér sem  eru stútfullir af einhverjum pesta hænum og villidýrum allstaðar að úr heiminum).

Hvað getur maður sagt annað en að tíminn flýgur hraðar en maður gerir sér grein fyrir, því ætti maður ekki að eyða of löngum tíma í neikvæðni eða slór. Eins og gamall frændi minn sagði svo skemmtilega þegar hann var spurður að því af hverju hann væri svona jákvæður þá svarði hann því til að það væri vegna þess að hann sæi ekkert jákvætt við það að vera neikvæður. Ég tek í sama streng og þessi gamli maður þrátt fyrir að hann hafi nokkrum árum síðar verið tekinn allsnakinn á Sæbrautinni  þar sem hann var hlaupandi og sagðist vera að elta faratæki sem væri á leiðinni í annað sólkerfi að ná í vistir fyrir nábúa sem byggju í neðanjarðarbyrjum í Öskjuhlíðinni................Hvort sem það var nú rétt hjá honum eða ekki þá ætla ég nú samt að vona að hann hafi vitað hvað hann var að segja þegar hann var að rausa þetta um hið jákvæða í fari mannsins.

Allt sem hér hefur verið sagt, satt eða logið, þá hefur það verið sagt og verður ekki tekið til baka.

Við viljum þakka öllum sem kíktu til okkar hérna úti , þeim sem tóku á móti okkur í sín hús og einnig þeim sem höfðu þolinmæði að lesa þessar fáu bloggfærslur okkar hérna.

Þar til næst.

Kv. Hálfdan og Erla.

Allt dásamlegt að frétta af okkur héðan úr Baunalandinu. Ákváðum að taka smá forskot á páskana og héldum þá hátíðlega í gær. Ætlum nefnilega að skella okkur með Martin og Dorthe til Þýskalands yfir páskahelgina og héldum því svona “fjölskyldupáska” hér í gær. Steinþór  Snær og Björn Diljan fengu send páskaegg frá Íslandi sem voru að sjálfsögðu falin í gærmorgun en Steinþór var víst að njósna þegar það átti sér stað og var því ekki lengi að finna eggin!! Svo vorum við með páskamorgunmatinn okkar góða, egg, pulsur, bakaðar baunir, pönnukökur, heitt kakó og páskaegg..............ekki það allra léttasta en samt svo ótrúlega gott! Fórum svo í langan göngutúr (ekki annað hægt eftir slíka máltíð) og svo heim aftur að elda páskamatinn sem var kalkúnabringa, sætar kartöflur og salat. Þetta var mjög háíðlegt allt saman og allir gleymdu því í raun og veru að það væru ekki einu sinni komnir páskar.

En, semsagt þá erum við að fara í þetta ferðalag núna á fimmtudaginn og ríkir mikill spenningur fyrir því enda félagsskapurinn frábær. Erum búin að leigja okkur íbúð rétt hjá Hamborg og munum gista þar í 4 nætur. Íbúðin er staðsett við hliðina á stórum skemmtigarði og það verður án efa gaman að fara þangað með guttana. Svo er aðgangur að sundlaugagarði fyrir okkur sem spillir ekki fyrir enda Stenþór Snær mikið búinn að tala um hvað hann langar að fara að komast í alvöru sundlaug..............er sko ekki búinn að gleyma sundlaugunum frá Íslandi!!

Annars erum við aðallega búin að vera að einbeita okkur að skólanum að undanförnu og allt hefur gengið sinn vanagang. Hálfdan Skrapp til Kaupmannahafnar um síðustu helgi þar sem einn kúrsinn hans í skólanum er kenndur frá Háskólanum í Kaupmannahöfn. Ég notaði tækifærið og bauð stelpunum til mín í spilakvöld sem var mjög skemmtilegt. Við elduðum saman góðan mat, spiluðum, spjölluðum og drukkum rauðvín og svo gistu þær hjá mér hérna í sveitinni. Takk fyrir frábært kvöld stelpurJ

Mamma kom svo til okkar í óvænta heimsókn núna í byrjun mars sem var alveg dásamlegt og strákarnir alveg í skýjunum að fá ömmu sína. Hún stoppaði reyndar bara yfir eina helgi en það var samt alveg ótrúlegt hvað við náðum að nýta tímann vel, alveg dásamlegt eins og alltafJ

Annars er ansi margt spennandi í gangi hjá okkur þessa dagana en við segjum ykkur betur frá því þegar allt er komið á hreint. Gætu semsagt verið smá breytingar í uppsiglingu.............en NEI ég er ekki óléttJ

Knus og kram

Eitt það besta við að búa í útlandinu er að átta sig á því hvað við Íslendingar erum frábærir. Maður er alla daga að bera saman þjóðirnar, menninguna, landslagið, verðurfarið, matarvenjur og matarverð, smekkinn, hefðirnar, vinnuálagið og umfram allt fólkið. Hvernig erum við öðruvísi en frændur okkar danir og í hverju erum við betri en þeir. Þetta er eins og að vera í risastórri keppni um það hver á sterkasta pabbann.

Fyrst þegar við fluttum hingað var það svipað og þegar ég var ungur að flytja úr sveitinni til Reykjavíkur. Mér er minnsstætt símtal til móður minnar „ Mamma, það er allt annað að búa hérna í borginni heldur en heima á Norðfirði, hérna er allt til alls sko... bíó, keilusalur, leikhús, söfn, endalausir barir og kaffihús, verslanir opnar til kl níu á kvöldin og endalausar uppákomur, skemmtun, gleði og hátíðarhöld!! Þetta er mjög frábrugðið því sem maður á að venjast heima á Nesi  þar sem er bara bíó þrisvar sinnum yfir veturinn, einn bar, matvöruverslun sem lokar kl 18 og allt lokað í hádeginu þegar starfsfólk verslanna og banka fer heim í hádegismat. Þetta er allt annað líf“  Já, sagði hún, grasið er greinilega grænna hinum meginn við lækinn.

Þessi settning hefur lifað í mér alla daga síðan. þegar ég sit hérna og hripa þetta niður hugsa ég til baka og átta mig á því til mikillar skelfingar að ég hef ekki farið í keilu síðan kvöldið eftir að ég átti þetta samtal við móður mína. Ég fór alltaf á sama kaffihúsið og alltaf á sama barinn, fór aldrei í verslun eftir kl 18 á daginn og hvað þá í hádeginu. Ég var MJÖG  sjáldséður á söfnum, leikhúsum, uppákomum og hátíðarhöldum... Þannig að í raun og veru flutti ég aldrei í burtu, heldur breytti  bara um leikmynd.  Þetta sýnir mér að Hákon gamli í Miðbæ hafði bara rétt fyrir sér þegar hann sagði „ ef það fæst ekki í kaupfélaginu, þá þarftu ekki á því að halda“Þegar við fluttum hingað fyrst átti ég nákvæmlega sama símtalið við móður mína... „Mamma, það er allt annað að búa hérna heldur heima á Íslandi, hérna er allt til alls......... kjúklingabringur, 14 í kassa á þúsundkall, bjórkassi á 800 kall, bakari í götunni hjá okkur,... þú veist svona ekta danskur sko... smurbrauðsbúllur og pulsusalar á hverju götuhorni, maður fer bara á hjólinu í allar áttir, maður er jafn lengi að keyra til þýskalands eins og upp á Egilsstaði og síðan eru bara allir svo afslappaðir og hafa ekki áhyggju af nokkrum einasta hlut“!!  Já, sagði hún, grasið er greinilega grænni hinum megin við lækinn. Með þessa settningu í huga klæddi ég mig í sparifötin setti á mig dýrari rakspýrann dáðist að konunni minni í sparifötunum og hélt af stað á Íslendingaþorrablót í Árhúsum.

Þegar ég labba inn á þorrablótið fattaði ég þetta allt saman. Það var eins og hulunni væri svipt af sannleikanum og hann lægi ljóslifandi fyrir framan mig. Mig langaði að hrópa yfir salinn „ ég er búinn að fatta þetta!!!!  Sannleikurinn var, er og verður alltaf að Íslendingar eru dásamlegir, frábærir, yndislegir og umfram allt besta fólk í heimi... ekki bara það heldur eigum við hreinasta vatnið, fallegustu konurnar, sterkustu mennina, fallegustu hestanna, besta kindakjötið, dýrustu bílana, mig langar að segja besta matinn, magnaðasta landslagið, bestu skáldin, duglegasta fólkið og síðast en ekki síst þetta ylhýra tungumál sem fær mann til að vilja sökkva sér inn í allar samræður við hvert einasta borð í húsinu. Ég hef sjaldan eða aldrei fundið fyrir jafn sterkri þjóðernistilfinningu og í gærkveldi. Þar sem ég sat og tuggði mig í gegnum stóran skammt af öllu þeim súru, söltu og úldnu kræsingum sem okkar fagra þjóð hefur borið með sér um aldur og ævi var mér litið á vegginn fyrir aftan Erlu, en þar var sjálfur Íslenski fáninn, tignalegur og fallegur í öllu sínu veldi. Ég horfði á hann með brjóstið bólgið af stolti, umkringdur af hlæjandi og syngjandi fólki og það eina sem ég heyrði inní höfðinu á mér var „ Ísland farsældar frón og hagsældar hrímhvíta móðir..............“ 

Þetta var stórkostlegt kvöld...........

Við höfum tekið ákvörðun um að skella okkur til Íslands í sumar og þar af leiðandi ætlum við að leigja út húsið okkar og bíl þann tíma sem við erum í burtu. Um er að ræða 130 fermetra nýtt einbýlishús á einni hæð með risa stórum garði og glæsilegu útsýni yfir sveitir Jótlands. Húsið er í litlum bæ sem heitir Voerladegård og er dæmigerður lítill danskur bær með bakara og slátrara í næstu götu.

Stutt er frá Voerladegård í allar áttir og á alla skemmtilegustu staði Jótlands. Skanderborg 10 mín, Árhús 25 mín, Silkeborg 30 mín, Horsens 20 mín og Billund 40 mín. Einnig er stutt í alla skemmti - og dýragarða eins og Legoland, Djurs sommerland, løveparken (ljónagarður) og fleiri staði.

Í húsinu er að sjálfsögðu allt til alls. Þvottavél, þurrkari, uppþvottavél, sjónvörp, barnarúm, þráðlaust Internet, nýtt gasgrill, risastórt trampólín og sandkassi í garðinum svo fátt eitt sé nefnt. Bíllinn sem fylgir er 2006 árgerð af Chevrolet fólksbíl, sjálfsskiptur, 4 dyra með leðursætum, topplúgu og loftkælingu. Einnig fylgja með tveir barnastólar ef þess er óskað ásamt nýju GPS staðsetningatæki.

Við höfum hugsað okkur að leigja þennann pakka út á mjög sanngjörnu verði eða 50.000 kr. fyrir vikuna. Hugmyndin er að við verðum farin úr húsinu um miðjan júni og snúum svo aftur heim aðra vikuna í ágúst. Þeir sem hafa áhuga að kynna sér þetta betur endilega hafið samband við okkur í síma 496-0393 eða á halfdanstein@hotmail.com

P.s. Það er ekki hægt að flokka þetta sem bloggfærslu en við munum bæta úr því og senda inn pistil hið fyrsta

 Bestu kveðjur Hálfdan og Erla

 Jæja þá er nýa árið dottið inn með öllum sínum nýarsheitum, markmiðum, stefnum og straumum, framtíðarsýnum og draumum.  Hver dagur er málaður með hinum fullkomnustu litum, allt til að gera  myndina af árinu 2008 sem fallegasta.

Árið 2007 var ansi skemmtilegt og viðburðaríkt ár hjá fjölskyldunni að Hojlandsvænget 2 í Forlátagarði. Við fluttum burt af landinu fagra um mitt sumar og settumst að í útnára á Jótlandi sem er hreint dásamlegur. Þetta er búið að vera heilsusamlegt og hraust ári. Ég er búinn að taka þátt í tveimur maraþonum á árinu, annars vegar í Madrid og hinsvegar í Amsterdam ásamt því að keppa í hálfmaraþoni í Skanderborg. Erla mín hljóp einnig 5 km í Amsterdam og leysti það verkefni með mikilli prýði og var í hópi fystu kvenna í sínum flokki. Nú stefnir hún ´á hálft maraþon í Köben í mai. Öll þessi hlaup höfðu sitt upphaf og sinn endi en tel ég ekki ástæðu til tíunda nokkuð um minn árangur úr þessum hlaupum heldur láta öðrum það eftir að túlka þær niðurstöður. Ég hef einnig sett mér það markmið að hlaupa tvö maraþon á þessu ári eða í Kaupmannahöfn og Berlín, það er ef ég næ að hrista af mér jólabögglana sem sitja sem fastast á síðunum á mér.

Jólin og áramótin voru annars í alla staði alveg dásamleg. Það var mikið borðað og drukkið spilað og sungið og aldrei á ævinni hef ég séð annað eins magn af jólapökkum og það sem var undir trénu okkar þessi jólin. Anna, Björn og Arnar komu til okkar yfir hátiðarnar og var það alveg yndislegt að fá þau til okkar. Við sátum frameftir á hverju kvöldi og spiluðum kana eða Trivial. Þótt ég hafi ekki viljað tala um niðurstöðurnar í hlaupunum á árinu er ég ekkert feiminn við að segja að ég átti stórkostlega spretti við spilaborðið.

Á þorláksmessu var okkur boðið í ekta danskan julefrokost yfir til vinafólks okkar í húsinu á móti. Boðið byrjaði um kl 13:00 að staðartíma og stóð hófið yfir með standandi mat og drykk til kl 22:00. Maður var eins og fylltur kalkúnn þegar maður hnoðaðist með ýstruna á undan sér yfir götuna og heim í húsið okkar litla. Aðfangadagur var síðan annað eins með öllum sínum kræsingum, dýrðum og drottins veigum. Á gamlársdagskvöld buðum við síðan þessu sama fólki til okkar í mat og áramótapartý. Það fór allt mjög vel fram hérna þrátt fyrir að hafa hvorki áramótaskaupið né Áramótaávarp  Geirs .H. Haarde sem ég tel allar líkur á að hafi byrjað á þessum orðum  „Gott kvöld, góðir Íslendingar, og gleðilega hátíð. Í kvöld líður árið 2007 í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka, eins og segir í sálmi sr. Valdimars Briem, sem við raulum flest á þessu kvöldi, annað hvort í kirkju eða heima í stofu. Þetta hefur verið viðburðaríkt ár í stjórnmálum og efnahagsmálum en á heildina litið gott ár og gjöfult. Yfir því getum við glaðst á þessum tímamótum.”Það væri ógerlegt að halda ávarp sem mynda byrja öðruvísi en svona.

Þegar nýa árið var aðeins orðið klukkutíma gamalt þá forum við Martín (sá danski ) útfyrir hús til að tína saman draslið eftir sprengjurnar. Þar sem við stöndum fyrir sunnan húsið með sitthvort glasið verða á vegi okkar þrír hressir menn sem eru að leita sér að partýi. Ég tók til við að spjalla við þessa menn og fá uppúr þeim hvaðan þeir væru og hverra manna þrátt fyrir það að ég myndi ekki á nokkurn hátt ná að rekja ættir þeirra hvorki til Neskaupstaðar né Mjóafjarðar.  Eða hvað? Þegar ég er búinn að spjalla við þessa menn í drykklanga stund án þess að bjóða þeim inn spyr einn þeirra hvaðan þessi hreimur sé ( ég sem hélt að ég talaði lýtalausa dönsku ) ég brást ókvæða við og sagði að þetta væri ekki hreimur heldur væri ég innfæddur dani sem væri blekkur á máli. Þeir tóku að sjálfsögðu ekki þessa útskýringu gilda og það endaði með því að ég gaf upp þjóðerni mitt. En um leið og ég gerði það kvað við nýan tón.... Ertu frá Íslandi segir enn mannanna og það á okkar ilhýra máli. Já ég er að sjálfsögðu frá Íslandi annar væri ég ekki að tala reiprennandi Íslensku við þig, en þú spyr ég manninn? Ég er líka frá Íslandi.. En hvað ertu að gera hérna upp á Jótlandi og það lengst út í sveit. Ég kom nú bara hingað með félögum mínum en ég bý annar í Kaupmannahöfn. Ok segi ég, en læt þá flakka af Íslenkum sið.... En hverra manna ertu? Ég kem frá Selfossi og er sonur manns sem heitir Svavar inn ungi. Svavar hinn ungi hræki ég út úr mér án þess að hugsa mig um. Ekki ert þá bróðir hans Valdimars Þórs Svavarssonar sem er einn af mínum bestu vinum. Hann svaraði því játandi og við skáluðum fyrir Íslendingum sem alls staðar hittast.

Dagarinn hurfu síðan hver af öðrum fyrst fór Arnar svo fóru Anna og Björn og síðan fóru Erla og Steinþór Snær í stutta heimsókn til Íslands og eftir sátum við Björn Diljan bara tveir með ný skapaðann Janúar í höndunum og vissum ekki alveg hvað við áttum að gera við hann annað en að láta okkur líða vel í honum og hugsa vel um hvorn annan hérna í kuldanum myrkrinu og rokinum í landi danadrottingar. Nú er sólin hins vegar farin að skína og fjölskyldan sameinuð á ný. Erla og Steinþór Snær mættu með fullar töskur af flatbrauði, skonsum, lakkrís og öðrum íslenskum kræsingum, veðrubarin eftir íslenska veturinn sem sýndi sitt rétta andlit í þessu stutta stoppi þeirra á klakanum. 

Danmörk er sérkennilegt land og ekki bara sérkennilegt það er stórfurðulegt. Þetta miðast að sjálfsögðu við okkar fallega ísland þar sem engin mínúta fer tíl spillis. Hérna er enginn að flýta sér um jólin, hérna dratthalast allir áfram af gömlum vana og láta ekki markmið stórkaupmanna trufla sig á nokkurn hátt í jólaösinni. Þrátt fyrir óralangar raðir pirraðra viðskiptavina dunda þéttu dönsku stúlkurnar sér við að pakka inn hverri vöru  sem fer í gegnum búðakassann. Þær taka vöruna, handleika hana í stutta stund og leggja hana svo í fallegan jólapappir á meðan þær ræða við vinkonur sínar um liðna helgi og það sem framundan er um komandi helgi. Þær sinna því sem þær þurfa að sinna og síðan loka þær bara kassanum án þess að hugsa sig tvisvar um þegar klukkan slær fimm. Hvað sem öðru líður þá eru venjur okkar íslendinga mjög ólíkar frændum okkar hérna í Danmörku. Heima á landinu fagra eru allir hlutir teknir föstum tökum og oftar en ekki farið fram að meira kappi en forsjá. Þetta má klárlega sjá í fari okkar hjóna þegar Erla var að fara að hitta móður sína og systur í Köben um daginn. Erla dreif síg á labbir þremur dögum áður en þær ætluðu að hittast og fór í augnabrúna litun, það er ekki frásögum færandi nema að því leiti að hún kom inn af fullum krafti og heimtaði “ I want them dark and I meen realy dark you know like they do in Iceland you know... . Þegar þessu lauk og það með góðum árangir fór hún sem leið lá beint inná hárgreiðslustofu og hitti að máli íslenskan hárgreiðslumeistara .... Þegar Erla kom svo heim sagði hún mér að við þyrtum að fara í ljósalampa og það strax. Þegar þangað var komið reif hún sig úr jakkanum og öskraði “ I want to be dark.........I mean really dark!!” Maðurinn sem stóð við kassann benti okkur á tvo ljósabekki sem voru innar í rýminu og voru ómerktir að öðru leyti en því að að á þeim stóð Túrbó en við virtum það ekki viðlits og stilltum klukkuna á 35 mín og stukkum inn í bekkina. Tíminn ætlaði engann enda að taka og ég var farinn að finna fyrir sviða og kláða um allann kroppinn og hópa yfir þilið “ Erla er þetta ekki orðið gott??” hún svarði um hæl “ I will be dark......I will be dark”  þar við sat og ég hélt út þessar 35 mínútur sem við höfðum greitt fyrir. Þegar skeiðklukkann rann sitt skeið,  skreið ég út úr bekknum eins og kalkúnn sem hafði gleymst í ofninum yfir hátiðirnar. Ég fann hvernig ég var marenaður í eigin húðfitu og hvernig puran á mér var ekki bara brún heldur tilbúin til átu. Í villu og svima komst ég í fötin mín og skreið fram í möttöku, þar sat Erla mín með kapp í kinnum og hún var ekki bara dark hún var really dark!!! “Með þetta héldum við heim á leið, ég til að sinna börnum og heimili og hún til að hitta móður sina og systur í köben. Ef þið haldi að þetta séu endalokin á þessari ljósaferð þá skjáttlast ykkur því þetta var bara byrjunin. Þegar heim var komið hentist Erla í sparifötin renndi upp hnéháum leðurstígvélunum kyssti mig á kinnina og hvarf eins og stormsveipur út í buskann. Ég sat eftir eins og einmana húsmóðir í Æsufellinu með hálf  kaldann kaffibollann og sólþurkaðann kroppinn. Ég fann þegar líða fór á kvöldið að þetta var enginn venjulegur sviði eða kláði sem var að herja á mig, þetta var sársauki úr annari vídd. Mér fannst eins og rasskinnarnar á mér væru lausar inni í húðinni og húðin eins og sokkabuxur ofnar úr glerull. Þar sem ég sit heima á Højlandsvænget og geri að brunasárum mínum með allskyns jurtakremum er mér hugsað til Erlu minnar á leiðinni yfir til Köben.Þrátt fyrir mínar hremmingar og hálf opin brunasárin þá var það ekkert í samnburði við hana Erlu mína. Þegar ferðin hjá Erlu var rétt hálfnuð til Köben fór hún að finna fyrir sérkennilegum dofa og tilfinningaleysi í ysta húðlaginu, hún finnur hvernig varirnar þorna upp og augun standa föst eins og tannhjól í gamalli klukku. Þegar Erla kemst loks eftir ramman leik á Kastrup flugvöllin til að ná í mömmu sína og systur fara öll skylti og litir að renna saman í þurru augunum hennar, hún finnur hvernig fæturnir gefa sig og meðvitundin hverfur á braut. Þungt högg hveður við á Kasturp flugvelli þegar skrælnaður skrokkur Erlu skellur á gólfið. Uppúr hverjum stól stökkva fram strákar, menn og gamlir karlar frá öllum heimsins hornum eins og híenur sem hafa komið auga á bráð. Það er ekki á hverjum degi sem tækifræi gefst til að koma svona fallegri stúlku til hjálpar og hvað þá að vera fyrsta andlitið sem hún sér þegar hún opnar sín fallegu augu. Það var engu líkara en gefin hafi verið út sprengjuhótun lætin voru hvílík þegar menn hópuðust í átt að henni. Þegar Erla mín opnar augun starir á hana indverskur maður á miðjum aldri sem var fyrstur á svæðið, hann er sveittur en með sigurglapa í augunum “ Are you married??”segir hann þar sem hann heldur um höfuðið prinsessunnar. Þegar sjúkraliðar og læknar flugvallarins hafa ráðið ráðum sínum var gefið út að Erla hafi fallið í yfirlið sökum þurrks og annars stigs bruna fékk  Erla mín sér piparkökur og djús til að ná fyrri kröftum á meðan sá indverski og aðrir dreymandi ofurhugar settust aftur í sætin sín miður sín yfir því að hreppa ekki hnossið. Þær mæðgur hittust svo allar á vellinum og áttu saman dásamlega tíma í Kaupmannahöfn þrátt fyrir að Erla gengi um götur borgarinnar eins og múmía til að forðast helstu verki og kláða. 

KV. Hálfdan

Þá eru kaldir vindar úr norðri farnir að teygja arma sína hingað upp á Jótlandið.  Það er ansi magnað að fylgjast með frændum okkar dönum þegar fer að kólna og skammdegið hellist yfir. Þeir sjást skjótast út í bílana sína eldsnemma  á morgnanna með nestisboxið undir hendinni og í ný straujuðum skyrtunum. Þeir koma síðan aftur heim á þeim tíma sem birtan er að hverfa á braut, skjótast inn í húsin sín jafn hratt og þeir fóru útúr þeim um morguninn, kveikja upp í kamínunni, hita sér pulsuhorn í örbylgjunni og hella ilvolgu rauðvíni í ódýr Ikea glösin. Það er varla hægt að segja að maður hafi séð nokkra einustu mannveru á ferli hérna síðustu daga fyrir utan það þegar maður fer með drengina í leikskólann á morgnanna.... Í Árósum er hlutunum öðruvísi háttað.  Þar er iðandi mannlíf frá morgni til kvölds og vart þverfótað fyrir allskonar fólki af öllum þjóðarbrotum sem eru að sanka að sér upplýsingum og fróðleik inná borgarbókasafninu, en þar sit ég flesta daga og læri. Lífið á bókasafninu er öllu jöfnu frekar rólegt og yfirvegað og það er varla að maður heilsi nokkrum einasta manni allann liðlangan daginn fyrir utan bústnu eldabuskuna í matsalnum sem ég spjalla við á hverjum degi. Það er að vísu varla hægt að kalla það spjall þvi það eina sem fer okkar á milli er, „ jeg skal ha en kob kaffe“  segi ég og hún svarar allaf um hæl „5 kr takk“! Sem ég greiði með bros á vör og held aftur í sætið mitt og held áfram að læra. En lífið er nú einu sinni þannig að það eru ekki allir dagar vikunnar málaðir með sama lit. Það var fyrir ca. 10 dögum síðan að ég var að koma frá vinkonu minni í eldhúsinu með kaffibollann minn í hendinni að gráhærður indverskur maður á sjötugsaldri heldur hurðinni sem liggur úr matsalnum opinni fyrir mig. Hann segir á dönsku „ ungir á undan öldnum“ ég svara til á ensku um leið og ég opna næstu hurð „ þeir vitru á undan þeim ungu“ hann stoppar þá við og spyr mig hvaðan ég sé. Þetta er maður rétt rúmlega 65 ára gamall með grátt mikið hár og grátt sítt alskegg. Ég segi honum að ég sé frá Íslandi og heiti Hálfdan. Hann stendur teinréttur eins og prófessor og segir mér að nafnið Hálfdan þýði hálf-danskur og hafi upprunalega komið til Danmerkur frá Englandi og síðan borist yfir til Noregs með víkingum og þaðan yfir til Íslands. Svona heldur hann áfram að þylja upp sögu Íslands, Danmerkur, Kína, Japan og ég veit ekki hvað og hvað. Eftir að hafa staðið þarna og hlustað á þennan fúlskeggjaða mann sem ég hef aldrei áður augum litið dæla útúr sér endalausum fróðleik um menningu og listir allra helstu landa sagðist ég þurfa að halda áfram að læra. Hann horfði á mig í örfáar sekúndur og sagði, „ leyfðu mér að bjóða þér í kaffi“  mér fannst þetta frekar einkennilegt, sér í lagi þar sem ég stóð þarna með kaffibolla í hendinni. Ég ákvað samt að taka boði mannsins og fá mér kaffibolla með honum. Þarna sátum við í miðjum kaffisalnum eins og sendiherrar tveggja heima og ræddum heimsspeki, menningu, tungumál, sálarfræði og allt þar á milli sem endaði með því að Sharma, sem hann heitir, dregur upp risastóra möppu úr töskunni sinni og segir að þetta sé bók sem hann var að klára að skrifa og verði gefin út í Kaupmannahöfn fyrir jólin.  Ég vil að þú þýðir hana....! segir hann.  Á dauða mínum átti ég von en ekki því að vera beðinn um að þýða 600 bls. bók frá dönsku yfir á Íslensku.  Ég kann ekki dönsku Sharma sagði ég, ég get rétt svo beðið um pulsu og öl og það varla þannig að nokkur maður skilji mig.  Ég vil engann annan en  þig og konuna þína til að þýða þessa bók, og ágóðinn á að renna til góðgerðamála á Íslandi. Með þetta kvaddi ég Sharma og lagði af stað að ná í hana Erlu mína. Þegar Erla kom í bílinn sagði ég henni alla sólarsöguna. Það  eina sem henni  datt í hug að segja var „ ertu viss um að það hafi einhver annar en þú séð þennann Sharma mann“  ég hugsaði mig um í örfár sekúndur hvort það væri hugsanlega möguleiki að ég væri orðinn bilaður á því að hanga einn á bókasafninu allann daginn, að ég hefði búið mér til ímyndaðan vin... og þar að auki tæplega sjötugann Indverskann kall?  En sem betur fer kom það nú í ljós að hann var mennskur og aðrir höfðu sé hann á gangi um bókasafnið. Ég bað samt Erlu um að koma með mér á hans fund til að sjá út hvort maðurinn væri snillingur eða galinn. Við hittum hann 3 dögum eftir okkar fyrsta fund þar sem hann mætti aftur með handritið góða.  Við sátum með honum í ca. klukkutíma þar sem hann heillaði Erlu upp úr skónum með endalausum fróðleik um fagurfræðilegar bókmenntir og ljóðum frá miðausturlöndum. Þegar við vorum að fylgja Sharma út í bíl spyr ég Erlu „ hvað heldur þú, er hann snillingur eða galinn“? Hann er greinilega snillingur segir Erla og brosir, en þegar hún er að sleppa orðinu spyr Sharma. Hvað borðið þið á Íslandi? Við vorum fljót að svara,  við borðum allt frá hákarli upp í grænt háfjalla sallad. En þú? spyr Erla. Ég borða allt sagði hann... even human flesh!!! Og beit í vísifingurinn á sér.. Ég sá að andlitið datt af Erlu.. Ég hef borðað mannakjöt sagði hann og einnig hef ég þurft að skera í sundur mannslíkama og gefa hrægömmum þar sem ekki var hægt að jarða manninn sökum frosta og óveðurs. Við gátum ekki annað en litið hvort á annað og skellt uppúr beint fyrir framan Indversku mannætuna. Þetta var að sjálfsögðu allt gert af trúarlegum ástæðum sagði Sharma og sá að við tókum þessu ekki mjög alvarlega. Hvað sem öðru líður erum við núna með handritið hans hjá okkur og erum að byrja að þýða það enda ekki á hverjum degi sem maður hittir annann eins mann og þennann og ef hann er mannæta þá verð ég að segja að þetta er líklegast skemmtilegasta mannætan í Árhúsum.

Hvað sem öðru líður gengur allt sinn vana gang, lífið er dásamlegt. Talandi um lífið þá er Erla mín alltaf á lífinu með vinkonum sínum í Árósum og ég hef tekið að mér öll helstu heimilsstörf og barnamál á meðan þetta útrásar tímabil gengur yfir, svolítið eins og hjá Ike og Tínu... Nei nei hreint ekki !!  Allt eins og það á að vera. Þar til næst.

Heil og sæl kæru vinir, 

Það er búið að vera nokkuð mikið um að vera hjá okkur síðan við létum síðast heyra frá okkur. Það merkilegasta er að sjálfsögðu maraþonhlaupið sem Hálfdan hljóp svo glæsilega í Amsterdam, hann bætti tímann sinn um 20 mín, fór á 4:08 og stóð sig eins og hetja, ég var að sjálfsögðu að kafna úr stolti. Hann náði þó ekki að sigra pabba gamla sem fór hlaupið á 3:47, alveg hreint ótrúlegur kallinn!! Þar sem minn maður er með MIKIÐ keppnisskap eins og þið mörg þekkið þá er hann að sjálfsögðu búinn að skrá sig í annað maraþon í Kaupmannahöfn í mai þar sem hann og pabbi ætla að hlaupa í mark hönd í hönd......... Mér tókst m.a.s að smitast af þessari hlaupabakteríu þarna úti (stemmingin í kringum þetta er geggjuð) og eftir að hafa hlaupið mína 5 km samviskusamlega ákvað ég að skrá mig í ½ maraþon í Kaupmannahöfn í mai. Og fyrst ég er búin að skrifa þetta hér þá verður ekki bakkað frá........... Þannig að það má segja að við höfum verið með eindæmum heilbrigð í borg eiturlyfja og vændiskvenna

Í síðustu viku skelltum við okkur svo í “fællespisning” sem var svona sameiginlegt matarboð hjá litla bænum sem við búum í. Þarna hittust ca 100 manns í samkomuhúsinu og borðuðu hakk og kartöflumús - mjög sveitaleg og yndisleg stemming! Við hittum margar skemmtilegar týpur þetta kvöld og okkur fannst á tímabili að við værum stödd inn í bíómynd frá 6. áratugnum. Hálfdan bauð að sjálfsögðu ÖLLUM sem hann talaði við að kíkja í heimsókn þannig að það hefur verið gestkvæmt hjá okkur síðustu misseri....

Nú hefur tíminn hjá okkur færst aftur um eina klst sem ruglaði börnin aðeins í ríminu og þeir hafa því vakað aðeins lengur á kvöldin og sofið lengur á morgnanna. Þetta varð til þess að við snúsuðum dáldið lengi í gærmorgun, sem er kannski ekki frásögu færandi nema hvað að klukkan 8 hrukkum við upp við dyrabjölluna, vorum bæði steinhissa og skildum ekkert í því hver væri að banka svona snemma.........hentumst bæði framúr, krumpuð og beygluð með koddafar á kinn og rukum til dyra. En þar stóð hinn úberhressi nágranni okkar, hann Brian, vatnsgreiddur og angandi af rakspíralykt........hann ákvað að banka og vekja okkur því hann var viss um að við værum að sofa yfir okkur, gat ekki verið að allir væru í rúminu kl. 8 á þriðjudagsmorgni.......... Við vorum að sjálfsögðu skömmustuleg og hálf vandræðaleg en þökkuðum pent fyrir og ætluðum að kveðja þegar úberhressi nágranninn bætir því við að við höfðum minnst á það fyrir einhverjum dögum að fara að kalla í hann í mat og að hann myndi gjarnan vilja koma þá um kvöldið............Þannig að það borgar sig greinilega ekki að snúsa í sveitinni!!!! En auðvitað hlýddum við og buðum Brian í mat í gær og það var bara ljómandi fínt.

Planið um helgina er svo að fara á föstudaginn með Heidi og Brian ( en ekki hverjum....) uppí sumarhúsið þeirra sem er við Ebeltoft og slaka þar á með börnin. Held að Hálfdan hlakki mest til að hreiðra um sig í Chesterfield sófanum við arinnin með koníak í hönd.............ég sé hins vegar fyrir mér að fara í Sauna, heitan pott og borða góðan mat. Á laugardagskvöldið ætlum við svo út að borða með Martin og Daughte og halda uppá fjölgun í famelíunni hjá þeim. Þau bönkuðu hjá okkur áðan með kampavín og ávexti og tilkynntu okkur að hún væri loksins orðin ólétt eftir margar tilraunir og inngrip þannig að við samgleðjumst þeim óendanlega og verðum að sjálfsögðu að fagna saman.  Þannig að það er skemmtileg helgi framundan

Bið að heilsa ykkur öllum elsku vinir, Erla og co

Allt ljómandi gott að frétta af okkur. Mamma og Óli voru hjá okkur alla síðustu viku sem var alveg dásamlegur tími!! Strákarnir voru að sjálfsögðu í skýjunum að fá þau í heimsókn og kepptust um athyglina allan tímanJ Mamma kom hlaðin gjöfum og kom meðal annars með nóg af íslensku nammi, flatbaruð, hangikjöt og íslenskt lambalæri sem hún svo eldaði fyrir okkur hérna seinasta daginn sem þau voru og það sko dásamlegt að fá ekta mömmumat.......takk fyrir okkur!!

Ég fór ásamt mömmu og Óla með strákana í bambagarðinn sem var æðislegt nema hvað að bambarnir eru á mökunartímabili núna og geta því verið nokkuð styggir. Við vorum því frekar varkár í fyrstu en sáum svo að Danirnir voru nú ekki mikið að spá í þessar viðvaranir og létu sem ekkert væri. Við ákváðum því að gera slíkt hið sama og fórum alveg upp að þeim til að gefa þeim að borða eins og við erum vön að gera, nema hvað að allt í einu heyrum við þvílík óp og lítum við og sjáum þá hvar einn risastór bambi stangar strák á svipuðum aldri og Björn Diljan, mamma stráksins öskraði svo hátt að við fengum algjört sjokk og hlupum til þeirra en sem betur fer var í lagi með barnið og okkur tókst að reka þennan bamba í burtu. Þannig að það borgar sig greinilega að fara varlega þegar fyrirmæli um slíkt eru gefin.....  

Það versta við þessa ferð í bamabagarðinn var þó það að mér tókst á einhvern óskiljanlegan hátt að týna myndavélinni okkar sem er svo fúlt, ekki nóg með það að hún var glæný og námslánin bjóða ekki alveg uppá aðra alveg strax þá voru þarna allar myndirnar sem við höfðum tekið meðan mamma og Óli voru í heimsókn.....aarrrrggg!!!! 

Hálfdan er búin að fara í fyrsta prófið sitt á Bifröst og var núna að byrja í tveimur nýjum áföngum og ég er ennþá mikið að skoða þetta doktorsnám og undirbúa mig fyrir umsóknarferlið sem því fylgir. Ég er komin í viku vetrarfrí frá skólanum þannig að við lærum oftast hérna heima þessa dagana sem er mjög kósý. Strákarnir eru svo ánægðir í leikskólunum og ég verð nú bara að segja að dönsku leikskólarnir eru alveg til fyrirmyndar. Það er sífellt verið að gera eitthvað sniðugt og skemmtilegt með krökkunum, til dæmis er reglulega farið í skógarferðir, bakað brauð eða búið til annað góðgæti, haldnar ýmis konar hátíðar og þemadagar, farið í heimsókn á sveitabæji, farið í kirkju og svona mætti lengi telja.... Um daginn þegar við fórum með Björn Diljan á leikskólan var til dæmis búið að fylla eitt herbergið af heyi og þar léku krakkarnir sér og höfðu sko ekkert smá gaman að, algjör snilld!! 

Nú erum við (aðallega Hálfdan þó byrjuð að undirbúa Amsterdam ferðina á fullu enda ekki nema 10 dagar í hana. Hálfdan hleypur meira en nokkru sinni fyrr og er á ströngu matarræði og ég ákvað bara að gera þetta með honum (svona að hluta til allavega) þannig að það er mikil hollusta á heimilinu þessa dagana!!!!!!! 

Læt þetta duga í bili, 

Kossar og knús, Erla og strákarnir 

Komið öll sæl og blessuð.

Lífið hérna í DK er að komast upp í vana. Maður farinn að keyra um skógivaxnar sveitirnar eins og maður hafi alltaf búið hérna, flautar og tekur ofan hattinn þegar maður mætir bændunum úr sveitinni  og vinnufólki af nálægum bæjum.  Heyskapurinn hérna í sveitinni er að taka enda og sýnist mér sem allir bændur séu  búnir að hirða enda ekki seinn vænna. Þrátt fyrir að líða sé farið á seinni hluta september mánaðar er ennþá allt fagur grænt og hitinn yfir miðjan daginn alveg dásamlegur. Það verður þó að viðurkennast að farið er að kólna ansi mikið á morgnana. Við erum ekki ennþá farin að hita upp húsið þrátt fyrir að Björn Diljan sé kominn með rennandi nös og Steinþór Snær með bleikar tær. Við erum námsmenn og það verður sparað í hita alveg  þar til húsbóndinn treystir sér ekki lengur framúr á morgnanna vegna kulda.

 Við áttum ljómandi skemmtilega og viðburðaríka helgi.  Við fórum ásamt Tinnu bekkjasystur Erlu að horfa á Skanderborgarliðið í handbolta leika á móti andstæðingum sínum frá Silkiborg að mig minnir.  Skanderborgarliðið ( okkar lið ) tapaði naumlega þrátt fyrir hörku leik hjá Íslendingnum í liðinu honum Sigga sem er maðurinn hennar Tinnu.

Um kvöldið fengum við svo Martin og Dote nágranna okkar í mat.  Ég var búinn að ákveða að fá mér ekki eitt einasta rauðvínsglas þetta kvöld þar sem ég átti að keppa í hálfmaraþoni í Skanderborg morguninn eftir.  En þegar líða fór á kvöldið bættust við fleiri nágrannar þannig að eitt glas varð að tveimur og tvö að þremur og síðan þekkja flestir þá sögu. Kvöldið var dásamlegt og fólk skemmti sér  ljómandi vel.  

Morguninn eftir var ég  ekki alveg jafn borubrattur,  maður hafði slegið um sig á dönsku og baðaði út öllum örmum í dramantískum lýsingum kvöldið áður.  Ég verð að viðurkenna að þetta er eitt erfiðasta hlaup sem ég hef farið í enda kláraði ég það á klukkutíma og 53 mín. sem er klárlega minn versti tími til þessa.  Ég mæli eindregið með því að sleppa öllu rauðvíni daginn fyrir hálfmaraþon.  Erla mín og strákarnir biðu eftir mér við marklínuna og mátti sjá blöndu af stolti og vorkun í augum þeirra þegar ég hljóp í gegnum marklínuna.  „Pabbi þú varst fyrstur“  hrópaði Steinþór minn þegar ég loksins lét sjá mig,  í örfáar  sekúndur  trúði ég drengjnum mínum og stoltið streymdi um æðar mínar eins og adrenalín en svo skall það á mig eins og blaut tuska „ í sæti 324 var Háááááfdan Steinþórsson frá Íslandi!!! Það var lítið um klapp og blístur en þessi brosandi fjölskylda sem beið mín í markinu var allt sem ég þurfti.  Við fórum heim í sveitina, komum við á Valintínó Pizzu og tókum með okkur tvær glóðheitar  og áttum svo huggulegt kvöld við kertaljós og hrjótandi smástráka.

Bið að heilsa í bili,

Hálfdan og co

Það er búið að vera nóg að gera hjá okkur famelíunni þessa fyrstu daga september mánaðar. Nú erum við öll byrjuð í skólanum á fullu, Steinþór Snær brillerar í leikskólanum sínum og er hrókur alls fagnaðar, er farinn að syngja á dönsku og kemur alltaf með nýjar og nýjar setningar heim á hverjum degi (hann er sífellt að leiðrétta foreldrana þegar þau eru að þykjast kenna honum einhver orð. Björn Diljan stendur sig ótrúlega vel á leikskólanum sínum, fer aðeins að gráta á morgnanna þegar hann er skilinn eftir en það stendur víst mjög stutt yfir, hann er duglegur að kyssa og kjassa stelpurnar og fóstrurnar enda algjör kossakarl sem elskar kvenfólk, skrýtið???

Ég og Hálfdan erum alltaf komin eldsnemma uppá bókasafn og þar lærir hann allan daginn og ég með honum þegar ég er ekki í tímum. Erum orðin voðalega dönsk og erum alltaf með nesti og kaffibrúsa með okkur, alveg ótrúleg þessi nestismenning hérna, danirnir eru ekki mikið að spreða í rándýr kaffihús á hverjum degi!!

Það er búið að vera mjög mikið að gera hjá Hálfdani, hann er búinn að skila inn fullt af verkefnum og er að sjálfsögðu að rúlla þessu upp, er m.a.s búinn að finna tvo stráka í sama námi sem búsettir eru í Árósum og eru með konur í mastersnámi hérna, þannig að þetta gæti bara ekki verið betra.

Ég skil nú aðeins meira á fyrirlestrunum núna en ég gerði fyrst enda er orðabókin mín besta vinkona þessa dagana....... Það eru nokkrir Íslendingar hérna í sálfræðinámi og er þetta mjög fínn hópur sem heldur mikið saman, fínt að vera ekki alveg ein á báti með það að skilja ekkert

Annars er ég mikið að skoða þetta doktorsnám hérna núna því mér skilst að ég þurfi að sækja um það fljótlega ef ég ætla mér í það. Fer að hitta strák sem er hérna í doktorsnáminu fljótlega til að fá svona helstu upplýsingar hjá honum. En ef ég ákveð að gera þetta þá verðum við hérna næstu 5 árin takk fyrir!!!

Við erum ennþá aðeins að venjast vegalengdinni í skólann, erum ca hálftíma að keyra og það finnst dönunum ekki neitt en við erum kannski bara svona góðu vön heima á ísl. Hér erum við bara með einn bíl og það eru engar lestir eða strætóar sem ganga þangað sem við búum (enda bara pínulítill sveitabær...). Þannig að þá daga sem ég er lengi í skólanum þarf ég að taka lest til Skanderborg og Hálfdan svo að sækja mig þangað sem getur stundum verið smá ves en það venst vonandi allt.

Jæja, best að hætta þessu bulli núna og fara að læra.....

Nú er fríið að taka enda og alvara lífsins tekur senn við sem er dásamlegt þar sem við erum algerlega farin að þrá það að hafa einhver verkefni fyrir höndum. Hálfdan og Steinþór Snær eru byrjaðir í sínum skólum og við Björn Diljan byrjum svo strax eftir helgi. Steinþór litli er alveg ótrúlega duglegur á nýja leikskólanum sínum og er nú þegar farin að telja á dönsku og segja nokkur orð, algjör snillingur þessi elska...

Ég fór svo á kynningardag í skólanum mínum í síðustu viku þar sem ég skildi ekki stakt orð sem sagt var (greinilegt að þessir tveir mánuðir hafa farið í eh annað en að læra dönsku!) og er því að spá í að skella mér á dönskunámskeið hið fyrsta......

Annars höfum við ákveðið og tilkynnt öllum okkar vinum hérna að bannað sé að tala við okkur á ensku eftir 1. september..........spurning hvort að það verði þá bara nokkuð talað við okkur??

Í gær kom svo nágrannakona okkar sem er hárgreiðslukona í heimsókn og klippti alla strákana og svo buðum við því pari í mat og var setið og kjaftað (á ensku....) langt fram á nótt, ekki amalegt að fá þjónustuna bara senda heim

Hhhmmmm.........við höfum nú ekki verið alveg nógu dugleg að blogga hérna upp á síðkastið en höfum þó góða og gilda afsökun.............SÓLIN!!!! Já sá merkilegi hlutur hefur gerst að sólin ákvað að heiðra okkur með nærveru sinni og við höfum bara ekki getað slitið okkur frá henni og sest við tölvuna! En sumarið er allavea loksins komið til okkar og erum við því búin að nýta tíman vel í það að liggja á ströndinni og busla í vatnagörðum og öll famelían er orðinn vel steiktJ Nú erum við með fullt hús af gestum en Jón Páll, Bára og Sólveig eru hérna hjá okkur og verða í nokkra daga sem er að sjálfsögðu æðislegt. Planið er að eyða helginni í Skandeborg þar sem hin margrómaða hátíð Skandeborg Festival fer fram og þar á víst að verða mikið fjör og er bærinn þegar orðinn ansi líflegur og stemmingin lofar góðu......En nú lofum við að verða duglegri við bloggið (erum hvort sem er komin með 3. stigs sólbruna og neyðumst til að halda okkur inni næstu daga og mánuði..........)

Bestu kveðjur heim til Íslands og ekki gefast upp á okkur lélegu bloggurum!! 

Hálfdan og Erla

Allt frábært að frétta af okkur. Sólin er búin að skína nánast látlaust síðan við skrifuðum síðast (kannski þess vegna sem það er svona langt síðan. Svo er búið að vera fullt hús af gestum hjá okkur og nóg að gera. Það er búið að vera mikið um pulsuát og bjórdrykkju í góða veðrinu með öllum gestunum og svo var nú djammað ágætlega á afmælinu hennar Erlu þannig að nú erum við komin í algjört heilsuátak. Versluðum fulla körfu af grænmeti, ávöxtum og bara öllu Því lífræna sem hægt var að fá og erum byrjuð að detoxa.......ekkert nema vatnsmelónur í dag og svo bara grænmetisfæði og vatn það sem eftir er vikunnar. Erum sömuleiðis byrjuð að hlaupa enda ekki seinna vænna ef við ætlum að vera orðin eins og vagúmpakkaðir kjúklingar þegar skólinn byrjar í haust.

kv. Erla og Dáni

P.s erum að reyna að virkja þessa myndasíðu hérna á blogginu en þar sem við erum bæði frekar hæg í þessum tölvumálum geta verið nokkrir dagar í að þetta virki eins og það á að gera

Nú sitjum við hjónin hérna í sveitasælunni og fögnum því að Erla fékk bréf frá Háskólanum í Árósum í dag og er kominn inn í mastersnámið, og nú bíðum við bara eftir svari til Hálfdans. Við ákváðum því að hafa svokallað “Argentínu” kvöld,  þar sem eldaður var þriggja rétta kvöldverður með fordrykk, kaffi og koníaki og öllu tilheyrandi. Klæddum okkur upp í okkar fínasta púss, keyptum gjafir handa hvort öðru og njótum nú rómantíkurinnar hérna í rigningunni. Eigum von á fullt af góðum gestum núna á föstudaginn þar sem foreldrar Hálfdans eru að koma ásamt systkinum okkar og þeirra börnum þannig að hér verður nóg líf og fjör á næstu dögum, enda 25 ára afmæli prinsessunar á næsta leyti. Fórum í dýragarð með kútana okkar í gær og þar ríkti mikil gleði þar sem við spókuðum okkur meðal fíla, sebrahesta, gíraffa og górilla og mátti varla milli sjá hver drengjann var spenntastur, Hálfdan eða litlu mennirnir. Þetta er paradís á jörð þrátt fyrir pollagalla, hor í nös og allra kynja kvikindi sem spretta upp úr blautri moldinniJ

Kv. Hálfdan og Erla